با هنرمندان

فاطمه محسنی

 

فاطمه محسنی

متولد 1345

ساکن شهر آرادان (سمنان)

من 5 سال است که تحت پوشش کمیته امداد هستم. مغازه ی خیاطی و بافندگی در این شهر دارم و سالهاست که مشغول این حرفه می باشم. در مغازه ام خوشبختانه توانسته ام چهار ماشین بافندگی تهیه کنم و  سه نفر کارمند دارم. همچنین یک استاد کار که وظیفه ی آموزش را برعهده دارد. خودم هم آموزش می دهم و نظارت می کنم. ما هم کارهای موجود در بازار را تهیه می کنیم هم به صورت تکی کار می کنیم. بیشتر در تابستان ها گلیم بافی داریم و در زمستون ها بافندگی سایر محصولات را انجام می دهیم. دو نفر هم از داخل خانه با ما همکاری می کنند و طرح و الگو را میدهیم و آنها در منزل مشغول تولید محصول می شوند.

از چه زمانی این شغل را آغاز کردید؟

من از زمان جوانی و از حدود 30 سالگی کار با  قلاب و دومیل را آغاز کردم و به مرور کار بافندگی و تولید سایر منسوجات و محصولات پارچه ای را هم ادامه دادم. بنده الان 13 سال سابقه آموزش و نزدیک به 30 سال سابقه ی دوزندگی دارم.

غیر از این شغل کار دیگه ای هم انجام میدهید؟

خیر بنده تمام مدت به همین شغل و البته خانه داری مشغولم.

چرا به سراغ این حرفه از صنایع دستی رفتید؟ ایده و انگیزه شروع این کسب و کار چگونه شکل گرفت؟

من از ابتدا با کارهای هنری عجین بودم. بخاطر علاقه ای که به دوخت و پارچه داشتم ابتدا با قلاب و دومیل شروع کردم و رفته رفته در این حرفه پیشرفت کردم و حالا کار به جایی رسیده که همه ی محصولات وابسته به دوخت و پارچه را از قبیل سرویس نوزادی ، گل ارایی، تزئینات تابلو، هوبیه کاری و حتی لیف و شال و کلاه و اسکاچ ظرفشویی هم می بافم.

کمی از معضلات و مشکلات در حوزه ی کاریتان برای ما بگویید.

متاسفانه بخاطر کرونا زود به زود مغازه ها در این شهر بسته میشود و مغازه ی ما هم از این قاعده مستثنا نیست. به همین جهت خرج و دخل ما با هم جور نمیشود و اعتبار ما هم نزد مشتریان کم میشود چون در این دو سال بسیاری از روزها مغازه تعطیل بود و اجازه ی فعالیت نداشتیم. اکثر کارها را هم نمیشود در خانه انجام داد چرا که دستگاه های بافتنی و چرخ های من همگی در مغازه است و تنها برخی کارهای کوچک و تک دوزی را می شود به خانه برد. همچنین مواد اولیه مثل نخ و پشم بسیار گران شده است و توانایی خرید آن را نداریم.

لطفا کمی زمینه ی کاری خودتان را برای مخاطبان شرح دهید.

اعم کار ما به خیاطی و بافتنی می گذرد و مثلا برای دوخت باید مراحلی از قبیل: الگوکشی، برش دادن، پارچه خریدن، دوزندگی ، زدن برچسب با دستگاه های مخصوص، اتو کشیدن نقش و نگارها، پرس کردن و نهایتا، پلاستیک و چسب زدن و کاور کشیدن برای بسته بندی و تحویل محصول را طی کرد.

شما در روز چند ساعت کار می‌کنید؟

بنده از 7 صبح تا 8 شب در مغازه مشغولم.

اگر بخواهید زمینه کاریتان را الان با قبلا مقایسه کنید چه تفاوت هایی وجود دارد؟

این حرفه از ابتدا خوب بوده و یک روند رو به بالا داشته است اما متاسفانه کرونا کار را خراب کرد. بنده تا پیش از شروع کرونا هر روز یه کار جدید تر شروع میکردم و آموزش می دادم. الان هم دوست دارم دستگاه های بافندگی بیشتری بخرم. نیروی بیشتری بگیرم و باعث توسعه اشتغال شوم. اما متاسفانه شرایط مهیا نیست. اگر به من چرخ و مواد اولیه بدهند بسیار کار راحت تر می شود.

آینده ی این فن و حرفه رو در ایران چطور می بینید؟

من به آینده خوشبینم. افراد بسیاری هستند که به این کار علاقمندند و باید اینها را وارد بازار کار کرد. دختران زیادی را میشناسم که استعداد دارند اما شرایط برای ورودشان مهیا نیست. واحد های تولیدی بیشتری باید احداث شود تا اشتغال این جوانان هم زیاد شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *